VVAC 2: VVAC 2 ontwikkelt een nieuwe team buildings-activiteit.
Iedere ochtend is mijn vaste activiteit na het zetten van de koffie en de thee voor Lillian het openen van de mail. Twee mailtjes van Hans onze trainer, één over de Play back show waar we als tweede aan mee moeten doen en de tweede was meer verontrustend; Hans meldde zich ziek. Vreselijk balen natuurlijk, want vandaag stond op het programma de return tegen Peursum. De wedstrijd die we twee weken geleden in de laatste 30 seconden hadden verloren. Balen uiteraard ook voor Hans, want die had er ook veel zin in. Maar tja, in deze tijd zijn er veel mensen ziek met griepjes en diareetjes en wat al niet meer. Je doet er niets aan. De oplossing wat nu te doen had Hans zelf al vanuit zijn ziekbed (of op het toilet) al geregeld, hoofdtrainer Cees van Bavel zou het wedstrijdpraatje vooraf houden en Ronnie en Matthijs zouden beiden inclusief trainersjas, de wedstrijd coachen. Als bijlage bij de mail ook nog de opstelling en een paar kernpunten voor Cees wat hij in zijn praatje moest verwerken. Alles pieko bello verzorgd. Dus hup naar de Put waar we werden verwelkomt door Cees die bij de E1 stond te kijken. En daarna druppelden de spelers langzaamaan ook neer op het terras. Gespreksonderwerp natuurlijk de ziekte van Hans en de wedstrijd tegen onze buurtgemeente die we toch wel recht moesten zetten na het balenverlies van de vorige keer. 11.30 uur togen we enigszins toch wat gespannen naar kleedkamer 1, want wat zouden we aan peptalk te horen krijgen? Het begon eigenlijk met een soort quiz want in de mail met kernwoorden stond "gebruik maar de termen BSA en CODE dan weten de jongens wel wat te doen". Cees en ikzelf kenden BSA uit onze jeugdjaren nog als de motor van het lied van Normaal, oerend hard, maar verder ook niet echt herkenbaar. Tezamen kwamen we tot de oplossing; Bezieling, Samenwerking en Agressie. Goed Hans? Code moest zijn concentratie, opletten, en nu weet ik het op de vroege ochtend ook niet meer eigenlijk. Maar goed Cees verwerkte het goed op zijn manier. Gelukkig had hij twee weken geleden ook de eerste helft bijna helemaal gezien dus hij wist de vinger op de zere plekjes te leggen. En die waren inderdaad met name in het begin concentratie, inzet en agressie (op de goede manier uiteraard).
Zoals gewoonlijk was het wel weer puzzelen geweest voor Hans om het team goed neer te zetten vanwege de wekelijks wissende spelers,. Maar zo op papier zag het er goed uit. Nu het nog laten zien in de praktijk.
Het veld was door de vele regen van de laatste week zondermeer zwaar te noemen. Uiteraard zacht en bij de zijkant van het clubgebouw heel erg zacht. Maar gelukkig komt daar volgend jaar verandering in. Ik constateerde ook dat Pau af en toe afgeleid was bij het krijten, want af en toe zat er een mooi boogje in, maar het zag er verder allemaal weer strak uit.
De aftrap en gelijk een bijzonder fel Peursum wat er blijkbaar ook veel zin in had. Het was niet alleen fel maar meer overrompelend wat ze lieten zien. VVAC liet zich gelijk terugdringen tot bij het strafschopgebied. En waar we al bang voor waren gebeurde al in de derde minuut. Een hoop gedoe voor het doel een schot, niet goed verwerkt en met de knie scoorde een speler van Peursum de 0-1. En dan sta je dus heel erg hard weer met de beide benen op de grond. Als er nu maar geen paniekvoetbal uit ontstaat, daar ben je dan gelijk bang voor. Peursum bleef fanatiek aandringen maar heel geleidelijk aan kwam ook VVAC meer in zijn spel. En zo ontstond er een wedstrijd die letterlijk en figuurlijk (door de wind) heen en weer golfde. Voor de toeschouwers was het best een leuke eerste helft om naar te kijken. Beide ploegen waren zondermeer tegen elkaar opgewassen. De eerste tien minuten waren voor Peursum maar zoals ik al zei VVAC ging beter spelen. Het middenveld trad kordater op en liet zich niet meer het kaas van het brood eten. Tot 10 minuten voor de rust was het VVAC wat de boel dicteerde. Er ontstonden kansen voor ons maar het was jammer dat er een aantal echte kansen om zeep werden geholpen door of te zacht inschieten of verkeerd raken van de bal. De laatste 10 minuten voor rust was het weer onrustig, lange ballen wat zinloos was met die wind en veel verkeerd aanspelen. De A van BSA werd niet altijd in de praktijk gebracht.
Het was wat Ronnie ook naar voren bracht in zijn analyse in de rust. Bij vlagen is het pats boem er bovenop, en even later is het weer afwachten en laten lopen. Dat was ook de boodschap die meegegeven werd door de gelegenheidstrainers. Er bovenop, laag houden en sneller inspelen. Mooie termen allemaal maar hoe zou het worden in de praktijk? Er werd op één positie gewisseld en vol goede moed togen we weer naar buiten.
Het gevraagde werd niet helemaal tot op het bot uitgevoerd maar er was meer bezieling te constateren. Maar ook de trainer van Peursum had waarschijnlijk het zelfde verteld want ook bij Peursum was meer agressie te zien. En zo ontstond er een spelbeeld wat net als in de eerste helft steeds maar heen en weer golfde. Voor mij en mijn collega aan de overkant als grensrechters een moeilijke middag want je rende je de benen uit de kont. Maar het had wel als resultaat dat de broek steeds meer afzakte en ik daardoor verheugd constateerde dat er toch iewat van de omvang van de buik afging. En dat is toch ook wel weer meegenomen.
Het was in de 58e minuut dat er door de erg goed leidende scheidsrechter Kuijntjes een penalty werd gegeven aan VVAC. Dit vanwege hands door een Peursum verdediger. Een buitenkansje voor Giovanni die hem even later hard door het midden inschoot. 1-1!
En nu doordrukken denk je dan want misschien zijn ze nu wat van slag en kunnen we daarvan profiteren. Maar helaas de wedstrijd bleef gelijk op gaan en in de 71e minuut was er een dot van een kans voor Peursum die gelukkig voor langs ging. Het was weer, net als bij Hans waarschijnlijk, billenknijpen geblazen. VVAC had wel een licht overwicht maar kon de kansen niet verzilveren. De noodrem moest ook bij tijd en wijle worden gehanteerd en het geel moest daarvoor uit de zak worden gehaald. Maar ook die waren evenredig verdeeld aan het eind van de wedstrijd. Wat niet evenredig verdeeld werd waren de rode kaarten. 10 minuten voor tijd kreeg Giovanni hem vanwege het aantikken van een speler die daardoor over de kop duikelde. Reden? “Er werd wat geroepen waardoor ik even een waas voor mijn ogen kreeg”. Door wie en het waarom, is niet duidelijk maar wat er geroepen werd hoort zondermeer niet op een voetbalveld thuis. En zeker bij deze wedstrijd niet, want het een heel sportieve pot. En dan het moment wat bijna de identieke herhaling zou zijn geweest van wat Peursum twee weken geleden de winst bracht, Maar nu uiteraard voor ons. Een minuut voor tijd krijgt Rick de bal voor de voeten met alleen de keeper nog voor zich, maar helaas voor zijn chocoladebeen, hij schiet daardoor te zacht in waardoor de keeper hem nog net kan onderscheppen. Jammer maar helaas. Toch maar meer oefenen op het afwerken mannen. Het was opvallend dat dit er vandaag echt aan schortte, dus trainers daar moeten we met z’n allen aan werken. De eindstand bleef bij die 1-1 en gezien de gehele wedstrijd was dit een terechte uitslag. Volgende week uit tegen Hardinxveld 3 en die wonnen gisteren met 2-7 van Sliedrecht dus dat wordt een toppertje tussen de nummers 1 en 2.
Dan de nieuwe teambuildings-activiteit waar ik mee opende. Er waren nog twee ballen zoek en alle spelers voelen zich schijnbaar verantwoordelijk voor de ballen, want er werd gezamenlijk na het douchen een grote zoekactie op touw gezet.
En zo ontstond voor de kijkers naar de wedstrijd van het derde, het tafereel van een lange sliert spelers van het tweede elftal wat uit bosjes kwam. Gezellig keuvelend en vol trots want inderdaad de twee ballen waren gevonden en werden als een soort Heilige Graal uit het verhaal van koning Arthur meegetorst. Eensgezindheid ten top die houden we erin, na de wedstrijd met z’n allen ballen zoeken en daarna pas het bier en de broodjes hamburger.
Hans beterschap en sterkte deze week.
