VVAC 2: Hardinxveld zet op het laatste moment gelijkspelwedstrijd om in winst.
Vandaag stond in de competitie van het 2e elftal de topper tussen de nummers één en twee op het programma. Hardinxveld 3 stond vier bovenaan met twee punten voorsprong. Aan ons de simpele boodschap,”winnen”. Bij voorbaat wisten we al dat het geen appeltje eitje zou worden, want Hardinxveld had het verlies van de eerste wedstrijd tegen ons niet meer verloren. Maar laten we eerst maar eens beginnen met het beroemde en veel besproken voorspel. Het voorspel is vaak toonaangevend voor het uiteindelijke resultaat. En achteraf kan ik niet anders vaststellen dat dit voorspel goed en intensief is geweest. Vanaf dinsdag bij de training was deze wedstrijd vaak het onderwerp van het gesprek. Donderdagavond was dat niet anders. Er werd scherp getraind en alom inzet wat er op het vochtige trainingsveld te zien was. Op zich zijn die donderdagavonden al een mooi gezicht kan ik u zeggen. Het is er dan onvoorspelbaar druk, want je moet je auto al op het tweede parkeerplaats neerzetten. Het trainingsveld is dan helemaal vol met spelers van de eerste drie elftallen met daarna als toetje een optreden van de zogenaamde lagere elftallen. Die donderdagavond is het ook gezellig op het terras. Je ziet dan tussen de rookslierten door (afkomstig van de sigaretten van de rokende dames Ina en Evelien), een 40 tal zwoegende mannen die allemaal achter een aantal ballen lopen aan te rennen. Daarbij een zwoegende en steunende trainer Cees, die af en toe jaloers kijkend naar de rokende dames, ook de rol van ballenjongen op zich neemt. Een stukje daarachter trainen de spelers van twee en drie met daarbij trainer Hans die als een ware generaal zijn manschappen aanstuurt. Er is één overeenkomst tussen deze twee trainers zondermeer waarneembaar, namelijk de gedrevenheid voor het spelletje voetbal. Daarbij ook nog het respect voor elkaars werk en je hebt de ingrediënten voor een goede samenwerking.
Als vaste prik komt halverwege de training ook leider Eric aansjokken, en dan worden er inmiddels weddenschappen afgesloten op het eerder genoemde terras, met wat voor smoes hij nu weer probeert te verklaren dat het zaterdagavond weer laat is geworden. Dit keer was het een verhaal over “toevallig langskomend op een fiets”! Helemaal begreep ik het niet, want zelfs mijn gehoor kreeg last van de rookslierten van de dampende dames. Maar het zal allemaal wel, Eric had een leuk weekend gehad begreep ik. Eenmaal weer in de kantine beland was de spanning voor de zaterdag goed voelbaar. Maar ook het vertrouwen dat we in staat waren om zaterdag een goede prestatie neer te zetten. Je leert ook nog eens wat zo’n doordeweekse avond, het beroemde Schmallenbergvirus kwam ook langs als onderwerp. Er werd een duidelijke uitleg over dit virus gegeven door Henk Jan. Maar uiteindelijk kwam het er toch op neer dat deze zieke lammeren gewoon, net als ieder ander levend wezen op deze aarde, gewoon dood gaan. En dan sta je daar dan wat verbijsterend elkaar aan te kijken dat dit inderdaad gewoon een waarheid is als een koe. Al die ophef in de pers deed er niet meer toe, gewoon Alblasserwaardse nuchterheid.
Maar we moeten op de één of andere manier toch weer naar de wedstrijd van gisteren, want daarvoor zit ik nu op de zondagochtend achter het toetsenbord.
We kennen allemaal wel het examengevoel. Of het voor school of voor het behalen van je rijbewijs is, allemaal kennen we het gevoel van een langzaam aan zich verergerende zenuwachtigheid. Alle spelers plus begeleiders hadden dat gevoel. En dat is goed langzaam aan toewerken naar de climax van de zaterdag. Tijdens de wedstrijdbespreking in de kleedkamer wees trainer Hans nogmaals op het belang van deze wedstrijd, de basisopstelling en de taakverdeling. Er is maar één doel en dat is daar winnend weggaan uit Hardinxveld. Een punt kon nog net, maar verliezen was not done.
We begonnen de wedstrijd op het derde veld daar. Een drassig zacht veld wat daardoor zwaar te bespelen was. Een zonnetje, blauwe lucht en toenemende hartkloppingen alles klaar voor de wedstrijd die om 14.30 uur begon. Vanaf het begin kon je zien dat beide teams helemaal niet voor elkaar onder deden. Het was voor de neutrale toeschouwers een boeiend duel wat op de groene mat werd neergezet. Ook Hardinxveld beschikt over een jonge ploeg die ook echt willen voetballen. Donders snel en daardoor levensgevaarlijk. Het was een gelijkopgaande strijd en voor beide doelen ontstonden gevaarlijke situaties waaruit steeds maar niet gescoord werd. Beide teams beschikten ook over goede doelmannen die heel goed en geconcentreerd hun taak uitvoerden. Pas in de 27e minuut scoorde VVAC de 0-1. Het was Aldwin die zich nog van de lagere school herinnerde dat er ook iets bestond als zitvoetbal. Er was een ware scrimmage voor het doel en Aldwin onze pitbull, wist zittend toch nog op miraculeuze manier de bal het doel in te werken. een vreemd doelpunt maar wat maakt het uit, we stonden voor. Hardinxveld zette nog meer aan en ook VVAC ging vol op in de aanval een geweldige pot om te zien. Het spel golfde maar heen en weer, net als het veld trouwens. Tussendoor liet Henk Jan nog op een opvallende manier van zich spreken. Kenden we tijdens het Goudriaanse en Ottolandse carbitschieten het nieuwe fenomeen kontje rossen, Henk Jan had het nieuwe spelletje scheidsie rossen. Hij wilde een forse trap naar voren geven maar raakte daarbij van twee meter geloof ik de scheidsrechter vol in het gezicht. Bril 7 meter door de lucht en een van pijn vertrokken gezicht bij de scheids. Onbedoeld uiteraard maar het was wel even schrikken. Gelukkig kon hij wel wat hebben want na enige minuten hervatte hij het spel weer. Het was in de 35e minuut dat Hardinxveld langzij kwam. Met een mooie snoeiharde kopbal werd keeper Wilko gepasseerd. Jammer maar helaas. VVAC had het toen even moeilijk, en toen even later Louwrens ook nog letterlijk en figuurlijk de wedstrijd uit werd geschopt door een gefrustreerde speler toen was het even zeer pittig. Uit de man meer situatie scoorde Hardinxveld nog, maar deze goal werd afgekeurd vanwege buitenspel. In de rust werden de beroemde puntjes weer op de I gezet en werden de kleine foutjes die er soms waren, even geëvalueerd. Op naar de tweede helft.
De tweede helft was eigenlijk identiek aan de eerste, volop strijd van beide kanten en over en weer kansen. Wat wel heel geleidelijk aan zichtbaar werd was dat ons middenveld het lastiger kreeg, de ruimtes werden steeds maar groter waardoor Hardinxveld meer ruimte kreeg om te gaan voetballen. En zo ontstonden er steeds meer kansjes voor Harinxveld. Uit één zo’n kans ontsond een hachelijke situatie waardoor Andre aan de noodrem moest trekken en in dit geval het shirt van de tegenstander. Terecht geel kreeg hij hiervoor van de goed leidende scheidsrechter. De bal lag even buiten het strafschopgebied en dat is een vervelende plek. Maar we hebben keeper Wilko die ranselde nog net de bal via de paal naast het doel, en klasse redding! De wedstrijd naderde de 90 minuten en stil aan ging het er op lijken dat het bij de 1-1 zou blijven. Maar toen de 86e minuut, een aanval over rechts van Hardinxveld speler wordt naar de kant gedreven maar weet de bal toch nog voor te krijgen en daar stond een speler frank en vrij die heel gemakkelijk de bal in kon schieten 2-1. Nou het examengevoel was gelijk helemaal weg. Boosheid vermengt met teleurstelling kreeg de overhand het zal toch niet? Helaas wel, de jongens probeerden het nog maar de pot was gespeeld, de scheidsrechter floot af en het volume van het gejuich gaf aan dat ook voor Hardinxveld dit een beladen pot was geweest. Tjah en dan blijft niets anders over dan de tegenstanders een hand te geven, te feliciteren en je eigen spelers een hart onder de riem te steken maar dat is op dat moment ook eigenlijk zinloos. Verloren en zo kort voor het einde, dat is wel zo onvoorstelbaar waardeloos. Maar goed het is niet meer terug te draaien en we gaan maar de rest van het seizoen in de achtervolging. Dat zal lastig worden want Hardinxveld is gewoon een goede ploeg, maar we hebben nog heel wat wedstrijden voor de boeg en voetbal blijft voetbal, en de bal is rond. Het zal allemaal wel, maar ik baal nu nog steeds als een stekker en zo zal het ons allemaal van het 2e wel vergaan. Mogelijk dat straks Feyenoord Ajax de gedachten wat kunnen beïnvloeden, maar ik neem me voorvoorlopig voor even geen boodschappen te doen bij de Bas.
En zo zie je maar weer eens dat een goed voorspel niet altijd het uiteindelijke doel bereikt, en ook dat is een waarheid als en koe. Potver de potver, hadden we maar, enz. enz.
Terug naar overzicht
